Euthanasie

Euthanasie

Hoe gaat een euthanasie?

Een euthanasie kan bij ons op de praktijk, maar er kan ook een thuisvisite hiervoor

worden afgesproken.

 

Eerst krijgt het dier een narcoseprikje om te gaan slapen. Daarna gaat u met uw dier

samen naar een aparte ruimte privé waar u uw dier nog even kunt knuffelen en afscheid

nemen tot hij in slaap valt. Het duurt ongeveer 10-15 minuten totdat het dier onder

narcose is.

Pas als het helemaal onder narcose is zal de laatste prik toegediend worden. Bij een

hond zal deze prik in een bloedvat van het voorpootje gegeven worden, bij een kat

wordt meestal een prikje in de buik gegeven of soms in het hartje. Uw dier zal van deze

tweede prik absoluut niets meer merken, hij is immers helemaal onder narcose.

Deze tweede prik zorgt ervoor dat het hart gaat stoppen.

U kunt er zelf voor kiezen of u wel of niet bij deze tweede prik aanwezig wilt zijn.

 

Na het inslapen zijn er verschillende mogelijkheden.

U kunt kiezen voor crematie, begraven of met de dierenambulance mee.

Crematie kan bij het dierencrematorium DUC .

Begraven kan ook bij het DUC (geen mogelijkheid tot plaatsen van een steen) of bij

dierenbegraafplaats Zevenhoven of dierenbegraafplaats Klaverweiden in Hoevelaken.

(Bij de laatste twee is een steen plaatsen wel mogelijk).

De laatste mogelijkheid is ‘met de dierenambulance meegeven’. De dierenambulance

brengt het dier dan naar de destructie. In feite gaat het hier ook om een crematie, maar

dan in grotere getale.

 

Rouwen om je lieve huisdier.

De impact van het verlies van een huisdier kan erg groot zijn, je verliest immers een

gezinslid waar je zeer veel van houdt. De een rouwt stilletjes, de ander rouwt luider.

Belangrijk is dat je jezelf de tijd geeft om te rouwen en je emoties niet onderdrukt.

Je voelt droefheid, verlies, leegheid en pijn, soms ook schuld. Deze emoties zijn volkomen

normaal. Lees meer…

 

“De pijn die u voelt na het overlijden van uw huisdier, is de prijs die u betaalt voor de

 liefde die u en uw huisdier met elkaar gedeeld hebben    (www.licg.nl.)

 

 

De beslissing tot inslapen is een vd moeilijkste dingen.

Je houdt zielsveel van je dier en wilt hem niet kwijt! Maar aan de andere kant weet je dat

het niet goed met hem gaat….

Meestal zijn er ook wel momenten dat het weer even beter gaat, echter deze worden steeds

minder. Onwillekeurig ga je toch je grenzen verleggen en het wordt steeds langer uitgesteld,

terwijl je eigenlijk weet dat dat niet goed is…….

Stel jezelf de volgende vragen.

De beslissing blijft hoe dan ook moeilijk, of het nou je hond, kat, je ratje of kanarie of een

ander diertje betreft.

Maar hier zijn een aantal vragen die je jezelf zou kunnen stellen om tot een juiste beslissing

te komen:

* Heeft hij pijn?

* Heeft hij angst?

* Voelt hij zich lekker? Is hij nog vrolijk?

* Gaat hij nog even graag naar buiten als vroeger? Of wil hij al veel eerder

   weer terug?

* Kán hij nog goed lopend mee naar buiten?

* Is hij erg verzwakt?

* kan hij nog goed plassen en poepen?

* Eet en drinkt hij normaal?

* Zondert hij zich af? Of vraagt hij nu juist continue aandacht?

* Is hij normaal actief of ligt hij maar de hele dag lusteloos te liggen?

* Is er hoop op dat het beter gaat worden in de toekomst? Of zal het

  eigenlijk alleen maar erger worden…

 

Belangrijk om te weten.

Bij een dier gaat het om de kwaliteit van het leven, niet om de kwantiteit.

Anders dan bij een mens is een dier  zich namelijk helemaal niet bewust of het nog een

week zal leven of nog een maand of een jaar….bij een dier gaat het alléén om de kwaliteit

van zijn leven, dus het plezier, het alles nog kunnen, het pijnvrij zijn, zich lekker voelen…

daar gaat het om!

En als dit niet meer het geval is, als het dier zich rot voelt, dan doe je met uitstel  het dier zelf

er helemaal geen plezier mee…en eigenlijk jezelf ook niet…

 

Afspraak voor advies.

Regelmatig is het gewoon echt niet duidelijk. Is het nu wel tijd of is het nog geen tijd?

Laat de dierenarts u dan helpen. Zij kan het dier goed nakijken en met vragen beoordelen

hoe het gaat en zo een advies geven of het inderdaad tijd is of dat er nog wel medicijnen zijn

waardoor de kwaliteit van leven weer wordt verbeterd.

Dus maak een afspraak voor advies. Als het advies inslapen zal zijn, dan kan daar een

nieuwe afspraak voor gepland worden, zodat u uw dier eerst mee naar huis neemt en nog

extra kan verwennen en knuffelen voordat er afscheid wordt genomen.

 

 

Hoe toont een dier pijn?

Acute pijn, dus als je bv op een teentje trapt, is makkelijk herkenbaar; er wordt gepiept of een

jank of mauw of misschien krijg je wel een snauw.

Echter chronische pijn is niet zo makkelijk te herkennen. Dieren verbergen instinctief dat ze

pijn hebben, immers in de natuur mogen ze niet zwak overkomen (survival of the fittest).

 

Bij chronische pijn zijn er een aantal symptomen, deze symptomen zijn niet allemaal tegelijk

aanwezig, vaak is het maar een enkel symptoom en soms zelfs helemaal geen symptoom

direct herkenbaar. Ook is het afhankelijk van waar zich de pijn bevindt. Bv bij pijn in de bek zal

vaak het eerste symptoom zijn dat een dier zich niet in bek wil laten kijken en dus steeds zijn hoofd

wegdraait, terwijl pijn in de buik een opgetrokken buik geeft.

 

Meer algemene symptomen v chronische pijn zijn:

* Meer hijgen

* meer drinken

* minder eten

* vaker gaan zitten tijdens het lopen,

* humeurig worden, eerder een grom of snauw dan normaal, vooral

  bij onverwachte aanraking.

* gedragsverandering, zich vaker terugtrekken of juist meer aandacht

  vragen dan normaal.

Katten tonen pijn nog onduidelijker, bij hun zie je vaak gedragsveranderingen, een kat die

normaal veel op schoot ligt trekt zich nu juist terug. Of andersom, juist veel aandacht vragen

terwijl het normaal meer een einzelgänger was.

Ook liggen katten met pijnen vaak in borstbuikligging met het kopje iets naar beneden zonder

verdere aanwijzingen te geven. (Dit kan natuurlijk ook een normale lighouding zijn, maar dus ook

bij pijn en zich rot voelen)

 

 

Ligt maar te liggen…

Er zijn ook aandoeningen die niet direct pijnlijk zijn, maar wel een vreselijk rotgevoel geven.

Bv eindstadium van nierfalen. Een dier uit dan geen pijn, maar is juist eerder apathisch en

ligt daar maar.

Deze dieren kunnen het afvalprodukt ureum van oa eiwitten onvoldoende uitfiltreren via de

slechte nieren. Daardoor is het ureum in het bloed veels te hoog. Hierdoor hebben zijn ze heel

erg misselijk (niet perse ook vaker braken, daar zijn ze vaak al te zwak voor).

Ook is vaak de kalium laag in het bloed waardoor ze zich extra zwak voelen.

Deze dieren hebben niet echt een duidelijke pijn, maar ze voelen zich zo hondsberoerd dat ze

wel aan het lijden zijn.

Deze toestand duurt meestal dagenlang totdat ze uiteindelijk overlijden. Ook kunnen er

eerst nog hersensymptomen optreden.

 

Benauwdheid…

Als een dier een hartprobleem heeft of een longprobleem kan het ademhalingsmoeilijkheden

krijgen. Als een dier veel zwaarder ademt dan normaal is het benauwd. Je ziet de borstkast

veel duidelijker op en neer gaan. Vaak (niet altijd) is ook de bek geopend.

Het dier krijgt onvoldoende zuurstof binnen en is bezig met stikken. Dit is zéér angstig voor

het dier en een zeer groot lijden.

Dit is altijd een spoedgeval! Meteen naar de dierenarts dus en absoluut geen uitstel!

Bij de dierenarts wordt dan gekeken en overlegd of er nog wat gedaan kan worden of dat 

de beslissing tot inslapen moet worden genomen.

 

 

Een natuurlijke dood…

Helaas zijn er nog steeds eigenaren die vinden dat het dier uit zich zelf moet overlijden, de

natuur zijn gang laten gaan….ze hopen dat het dier thuis uit zichzelf dood gaat….

Dit is altijd lijden voor het dier!  Zoals eerder gezegd laten dieren niet snel zien dat ze lijden,

ze lijden vaak in stilte en dus lijkt het vreedzaam. Het is echter helemaal niet vreedzaam en

kan ook nog eens dagen duren.

.

Een reden van deze denkwijze kan zijn het niet kunnen nemen van de beslissing tot inslapen.

Als het dier uit zichzelf doodgaat hoeft er immers geen actieve beslissing genomen te worden.

Maar men vergeet dat er wel een passieve beslissing wordt genomen…een die voor het dier

zelf lijden is.

Dit mag geen enkel dier niet worden aangedaan. We hebben de mogelijkheid om het zacht te

laten gebeuren, laten we hiervoor dan ook kiezen.

 

Een andere reden kan zijn dat uw dier heel erg gestrest is op weg naar en bij de dierenarts,

kies dan voor een thuiseuthanasie. Uw dier heeft dan niet eens in de gaten dat er een dierenarts

is en zo kan alles stressvrij en in de rust van uw eigen huis gebeuren.

 

Soms zijn er slechte ervaringen met een euthanasie uit het verleden. Gelukkig is het niet

meer zoals vroeger, toen werd er nog wel eens ingeslapen met een rechtstreekse hartprik

zonder eerst een narcoseprikje. Dit is gruwelijk en is ongelooflijk en mag niet gebeuren!

(Helaas zijn er nog steeds enkele dierenartsen die zo werken, twijfelt u hieraan bij uw eigen

dierenarts, vraag het altijd na!)

Wij geven ALTIJD een narcoseprik en pas als het echt helemaal zeker is dat uw dier onder

narcose is geven we de laatste prik zodat uw dier hier niets meer van merkt.